Κερασιά

Το απολιθωμένο δάσος της Κερασιάς βρίσκεται σε απόσταση 4_χλμ. και είναι ένα από τα ελάχιστα που υπάρχουν στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας εξαιρετικό ενδιαφέρον. Κατά τη διαδρομή αυτή με το εξαιρετικό φυσικό κάλος, συναντά κανείς την μοναδική και προστατευόμενη Ευβοϊκή δρυ. Τόσο το απολιθωμένο δάσος όσο και τα απολιθωμένα θηλαστικά που έχουν βρεθεί στην περιοχή, παρουσιάζουν τεράστιο επιστημονικό ενδιαφέρον και δίνουν και τη δυνατότητα τουριστικής αξιοποίησής τους. Σημαντικά είναι και τα ευρήματα απολιθωμένων κορμών στην περιοχή μεταξύ των χωριών Κερασιά - Αγία Άννα και Παπάδες. Η κύρια εμφάνισή τους, όμως βρίσκεται στη θέση Ψηλή Ράχη, δυτικά του χωριού Κερασιά.

Aπό το 2006, λειτουργεί στην κεντρική πλατεία του οικισμού και το Μουσείο Παλαιολιθικών Θηλαστικών Κερασιάς, που αξίζει να επισκεφθεί κανείς. Στους χώρους του μουσείου παρουσιάζονται οι εντυπωσιακοί κερασφόροι ρινόκεροι της Β. Εύβοιας, τα ακεραθήρια, δηλαδή ρινόκεροι χωρίς κέρατα, τα προβοσκιδωτά, οι καμηλοπαρδάλεις, τα φημισμένα διεθνώς Ελλαδοθήρια και Σαμοθήρια, ποικίλα βοοειδή, αιλουροειδή, ύαινες, κλπ. Η παρουσίαση του μουσείου συμπληρώνεται με φωτογραφικό υλικό από τις ανασκαφές στο απολιθωμένο δάσος της Κερασιάς, διαγράμματα και ενημερωτικά κείμενα για τα ζώα αυτά που έζησαν στην περιοχή πριν από 5,5 - 6 εκατομμύρια χρόνια.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του καθηγητή Ε. Βενιτζέλου του τμήματος Γεωλογίας -Τομέας Ιστορικής Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών.

Το απολιθωµένο δάσος Β. Εύβοιας. Ένα σπάνιο Γεωλογικό Μνηµείο της φύσης Καθηγητής Ε. Βελιτζέλος, Πανεπιστήµιο Αθηνών, ·Τµήµα Γεωλογίας,Τοµέας Ιστορικής Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας, Πανεπιστηµιούπολη 15784, Ζωγράφου, Αθήνα. Το απολιθωµένο δάσος τηςΚε ρ ασιάς(Β.Εύβοια), αποτελεί έναµοναδικό γεώτοπο, του

οποίου η ορθολογική καιµουσειακή ανάδειξη θεωρείται επιβεβληµένη, έτσι ώστε ναµην

καταστραφεί αφ’ενός µεν από τις φυσικές φθορές, αφ’ετέρου δε από τις ανθρώπινες δρα-

στηριότητες. Τα φυτικά απολιθώµατα, που αφθονούν στην ευρύτερη περιοχή του α-

πολιθωµένου δάσουςµε τηνµορφή πυριτιωµένων κορµών, κλάδων,ριζικών κόµβων,

καρπών και σπερµάτων, αλλά και φύλλων, µε άριστη διατήρηση έτσι ώστε ναµπορεί να

προσδιορισθεί το γένος, ακόµη και το είδος του φυτού της εποχής εκείνης, δηλ. κατά το

Ανωτ. Μειόκαινο75-9 εκ. χρόνια πριν, δικαίως θεωρούνται σπάνια τεκµήρια της γεωι-

στορικής εξέλιξης του παρελθόντος.

Η δηµιουργία του δάσους οφείλεται σε ευνοϊκές συνθήκες απολίθωσης της δασικής βλά- στησης που υπήρξαν στον ευρύτερο χώρο του Αιγαίου και συνδέεται άµεσαµε την έντο- νη ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής. Η δηµιουργία των απολιθωµένων κορµών ακολούθησε τη διαδικασία της κύριας απολίθωσης, της αντικατάστασης της οργανικής ύληςµόριο προςµόριο από διαλύµατα πλούσια σε πυρίτιο. Από ταµέχρι τώρα επιστηµονικά αποτελέσµατα των ερευνητικών δραστηριοτήτωνµας στον χώρο του απολιθωµένου δάσους της Εύβοιας ανακαλύψαµεµεγάλο αριθµό κωνοφόρων και πλατύφυλλων δένδρων. Μερικά χαρακτηριστικά κωνοφόρα δένδρα είναι οι γιγάντιεςµορφές Σεκόιας που σήµε- ρα φύονται στη Β, Αµερική- Καλιφόρνια, προγονικήµορφή του πεύκου, πρωτοπευκίδες, κυπαρισσίδες κλπ. Παράλληλαµε τα φυτικά απολιθώµατα από την ευρύτερη περιοχή του απολιθωµένου

δάσους, είναι γνωστά και λιµναία γαστερόποδα, σπονδυλόζωα κ.α. από τηνµελέτη των

οποίων θα προκύψουν χρήσιµα συµπεράσµατα για τις παλαιοοικολογικές, στρωµατο-

γραφικές, παλαιογεωγραφικές συνθήκες της ευρύτερης περιοχής.

Η ορθολογική καιµουσειακή ανάδειξη του απολιθωµένου δάσους της Κερασιάς παρου- σιάζει ιδιαιτερότητα λόγω της γεωλογικής δοµής της ευρύτερης περιοχής. Οι εµφανίσεις των απολιθωµένων κορµών σε διάφορες θέσειςµέσα στα αγροκτήµατα ή ακόµη και σε δασικές εκτάσεις δεν είναι ενδεικτικές του εύρους και της πραγµατικής αξίας και σηµα- σίας του απολιθωµένου δάσους. Πέραν τούτου οι απολιθωµένοι κορµοί έχουν υποστεί µεγάλες καταστροφές κυρίως από ανθρώπινη παρέµβαση, αλλά και από φυσικές κατα- στροφές, έτσι ώστε η χρησιµοποίηση τους γιαµουσειακή χρήση να καθίσταται προβλη- µατική,

Η ερευνητική οµάδα του Τοµέα Ιστορικής Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας του Πανεπιστη- µίου Αθηνών κατά καιρούς έχει υποβάλλει αρµοδίως προτάσεις, για την ορθολογική και µουσειακή ανάδειξη και προστασία του απολιθωµένου δάσους της Κερασιάς και ευρύτε- ρης περιοχής, χωρίς όµως να υπάρξει θετική ανταπόκριση. Στην παρούσα φάση όπου εµπλέκονται πολλοί φορείς, θεωρούµε επιβεβληµένο να προη- γηθούν ορισµένες πιλοτικού χαρακτήρα βασικές εργασίες υπαίθρου, για την ορθολογική καιµουσειακή ανάδειξη του απολιθωµένου δάσους της Β.Εύβοιας. 1. Το απολιθωµένο δάσος παραµένει αναµφισβήτητα ένα σπάνιο Γεωλογικό Μνηµείο, σπουδαίος Γεώτοπος της Β.Εύβοιας, εάν λάβει κανείς υπόψη του την σχετική του ηλι- κία (Αν.Μειόκαινο, 5-9εκ.χρόνια πριν), αποτελώντας σταθµό για την γεωιστορική εξέλι- ξη των φυτών του παρελθόντος. Η ορθολογική και Μουσειακή ανάδειξη του δάσους εξασφαλίζει την προστασία αυτού του σπάνιουµνηµείου. 2.Το Μουσείο θα πρέπει να προβάλλει και να προστατεύει το απολιθωµένο δάσος,ενώ ταυτόχρονα να είναι εµπλουτισµένο καιµε άλλα ευρήµατα και φυσικά αγαθά της ευ- ρύτερης περιοχής που χρήζουν ιδιαίτερης επιστηµονικής προσοχής και προστασίας. Εποµένως θα πρέπει να γίνει λεπτοµερής προµελέτη της διαµόρφωσης και του εξο- πλισµού του εκθεσιακού χώρου του Παλαιοβοτανικού- Γεωλογικού τµήµατος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Απολιθωµένου ?άσους της Κερασιάς, από εξειδικευµένη οµάδα ερευνητώνµε σχετική εµπειρία, µε αποτέλεσµα ανάλογο αυτού που πραγµατοποιήθηκεµεµεγάλη επιτυχία στο απολιθωµένο δάσος της Νήσου Λέσβου. 3.Η ερευνητική δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή του απολιθωµένου δάσους µε στόχο την ορθολογική καιµουσειακή ανάδειξη αυτού του Γεωλογικού Μνηµείου εί- ναι ανύπαρκτη. Εποµένως επιβάλλεται να προγραµµατισθούν σε συνεργασίαµε τους συναδέλφους του ?ασαρχείου Λίµνης οι κάτωθι εργασίες:Συστηµατική χαρτογράφη- ση 1:5.000 όλων των εµφανιζόµενων απολιθωµένων κορµών, ακόµη και στις δύσβα- τες περιοχές, βα ακολουθήσει συστηµατική ανασκαφή σε επιλεγµένους κορµούς, προ- κειµένου να διαπιστωθεί τοµέγεθος και η επιστηµονική τους αξία, ενώ θα πραγµατο- ποιηθούν και επιµέρους προσδιορισµοί έτσι ώστε να διαπιστωθεί το γένος και το είδος του φυτού, και κατά συνέπεια η φάση του δάσους της εποχής εκείνης. Όπως φαίνεται από ένα σύντοµο οδοιπορικόυπάρχουν αρκετοί κορµοί για τις αρχικέςµας ανασκα- φές. Οι εργασίες αυτές θεωρούνται απαραίτητες προκειµένου να οριοθετηθούν οι πε- ριοχές όπου θα δηµιουργηθούν τα Γεωπάρκα του απολιθωµένου δάσους, αλλά και από όπου θα συλλεχθεί το απολιθωµένο υλικό για τηνµουσειακή παρουσίαση του δάσους. 4.Απαραίτητη προϋπόθεση για την µουσειακή ανάδειξη του απολιθωµένου δάσους πα- ραµένειµία λεπτοµερής γεωλογική-παλαιοοικολογική- στρωµατογραφικήµελέτη των Νεογενών σχηµατισµών που φιλοξενούν τα σπάνια αυτά απολιθώµατα. Παρ’όλο πουµε την Γεωλογία της Εύβοιας ασχολήθηκαν πολλοί αξιόλογοι ερευνητές

διαφόρων ειδικοτήτων, δεν κατέστη δυνατόµέχρι σήµερα να προσεγγίσουν το οικο-

λογικόµοντέλο του παλαιοπεριβάλλοντος του απολιθωµένου δάσους της Β.Εύβοιας

(5-9εκ,χρόνια πριν) Από τα µέχρι στιγµής επιστηµονικά δεδοµένα των ερευνών µας προέκυψαν χρήσιµα αποτελέσµατα που ενισχύουν την άποψη της ελληνικής πολιτείας

για την ορθολογική καιµουσειακή ανάδειξη του απολιθωµένου δάσους της Β. Εύ-

βοιας όπως:

• Το απολιθωµένο δάσος καταλαµβάνει πολύµεγαλύτερη έκταση από ότι πιστεύα- µε µέχρι σήµερα. Αυτό σηµαίνει ότι οι έρευνες πρέπει να διευρυνθούν και στις άλλες περιοχές όπου εφόσον υπάρξουν αξιόλογα ευρήµατα, Για την καλύτερη

προστασία τους θα προταθεί η δηµιουργία περιφερειακών κέντρων πληροφόρη-

σης του απολιθωµένου δάσους ή η δηµιουργία Γεωπάρκων που σύµφωναµε τη

νοµοθεσία υπάγονται στους Εθνικούς ?ρυµούς.

• Από την συστηµατικήµελέτη του απολιθωµένου ξύλου, προκειµένου να προσ-

διορισθεί το γένος ή ακόµη και το είδος του φυτού του παρελθόντος, εφ’όσον η

απολίθωση είναι τέλεια και διατηρούνται σε άριστη κατάσταση ταµορφολογικά

γνωρίσµατα της εσωτερικής δοµής του απολιθωµένου ξύλου, προέκυψαν χρήσιµα

και ουσιαστικά συµπεράσµατα για την ηλικία του απολιθωµένου δάσους και για

την οικολογία της ευρύτερης περιοχής. Το απολιθωµένο δάσος αναπτύχθηκε σε

ένα υποτροπικό κλίµαµε διάφορες εναλλαγές ψυχρών εποχώνµε κύρια χαρακτη-

ριστικά την δασώδη βλάστηση του υποτροπικού κλίµατος, όπως τοµεσοφυτικό

δάσος κωνοφόρωνµε σεκόιες και αγγειόσπερµα δένδρα των δάφνινων, και οφεί-

λει την δηµιουργία του σε ηφαιστειακή δράση, καθώς ηφαιστειακοί τόφφοι που

φιλοξενούνµία απολιθωµένη υποτροπική χλωρίδα απαντώνται στο δρόµο προς

Κερασιά. Το 1991 οι Shutt &Ε. Velitzelosµελέτησαν τα λιµναία γαστερόποδα

πλησίον της Κερασιάς και δίδουν αρκετές λεπτοµέρειες για την γεωλογική δοµή

της ευρύτερης περιοχής και την σχετική ηλικία(περίπου7 εκ. χρόνια) των πε-

τρωµάτων που φιλοξενούν τους απολιθωµένους κορµούς.

Με την απόφαση της Νοµαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ν.Εύβοιας για την δηµιουργία

Μουσείου Απολιθωµένου ?άσους στην Κερασιά Ευβοίας πιστεύουµε ότι ακόµη ένα

σπάνιο Γεωλογικό Μνηµείο ακολουθεί την διαδικασία της ορθολογικής και Μουσειακής

ανάδειξης και προστασίας. Τα ήδη υπάρχοντα επιστηµονικά δεδοµένα από υπαίθριες έ-

ρευνεςµας συνηγορούν στο ότι η υλοποίησηµιας τέτοιας πρότασης βρίσκεται στην σω-

στή κατεύθυνση. Εξάλλου είναι γνωστή και αποδεδειγµένη η ευαισθησία της ελληνικής

πολιτείας στην διάσωση και προστασία της πολιτιστικήςµας κληρονοµιάς.

Πηγή: logos-evia

Το κελάρι του Κόμη Δράκουλα

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα κελάρι στην πόλη Pecs στη νότια Ουγγαρία το οποίο πιστεύουν ότι ανήκει στον Δούκα Βλαντ III ευρύτερα γνωστό ως Δράκουλα.  

Σύμφωνα με έρευνα του Tamás Fedeles, διδάκτορα μεσαιωνικής και σύγχρονης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Pecs ο Βλαντ Τσέπες III έζησε σε ένα διώροφο αρχοντικό που τοποθετείται στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται η κεντρική πλατεία της πόλης. Ο Fedeles συνεχίζει λέγοντας ότι ο Δούκας της Βλαχίας (σύγχρονη Ρουμανία) κατείχε το εν λόγω οίκημα κατά τη δεκαετία του 1460 και αυτό πιστοποιείται από ένα έγγραφο του 1489 που το μνημονεύει ως "Drakulya House" (Σπίτι του Δράκουλα). Το έγγραφο περιέχει μια λεπτομερή περιγραφή του σπιτιού και γι' αυτό ο Fedeles θεωρεί ότι το αποκαλυφθέν κελάρι ανήκει πιθανότατα στον "Drakulya" (Δράκουλα) που αναφέρεται στο έγγραφο.

Ο Olivér Gábor, αρχαιολόγος από την περιοχή, συμφωνεί. Αναφέρει ότι το συγκεκριμένο κελάρι αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά μεσαιωνικά κελάρια που έχουν βρεθεί έως σήμερα και πιστεύει ότι περαιτέρω ανασκαφές θα μπορούσαν να φέρουν στο φως ενδιαφέροντα ευρήματα.

Ωστόσο οι αρχές σχεδιάζουν να μπαζώσουν το νεοανακαλυφθέν κελάρι. Αυτό οφείλεται εν μέρη στον επικεφαλής αρχαιολόγο της Υπηρεσίας Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Zoltán Kárpáti, ο οποίος θεωρεί ότι οι ανασκαφές δεν έφεραν στο φως κάποιο αντικείμενο που να υποδεικνύει κάποιον συγκεκριμένο ιδιοκτήτη. Ο ίδιος εξέφρασε και τη διαφωνία του σχετικά με την τοποθεσία του σπιτιού που αναφέρεται στο μεσαιωνικό έγγραφο. Με βάση τη δήλωση του Kárpáti, ο Péter Merza υπεύθυνος της πόλης είπε ότι η Pecs δεν υποχρεώνεται να παραδώσει το εύρημα στο κοινό προσθέτοντας ότι ο χώρος θα καλυφθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ανοιχθεί ξανά αργότερα. 

Δρακόσπιτα της Νότιας Εύβοιας

Ευρύτερα γνωστά αρχαία μνημεία της Καρυστίας είναι τα Δρακόσπιτα. Αποτελούν μία ομάδα εικοσιτριών λίθινων μνημειακών κατασκευών, τετράγωνης ή κυρίως ορθογώνιας κάτοψης. Καλύτερα σωζόμενα είναι το Δρακόσπιτο στην κορυφή του όρους Όχη (διαστάσεις: 12,40 x 7,63 μ.) στα βόρεια της Καρύστου και το συγκρότημα Πάλλη – Λάκκα στα Στύρα (Δρακόσπιτο Α – βόρειο: 12,40 x 6,20 μ., Δρακόσπιτο Β – νότιο: 12,40 x 6,20 μ., Δρακόσπιτο Γ – ανατολικό: 6,15 x 6,15 μ.). Άλλα Δρακόσπιτα έχουν εντοπισθεί στις ορεινές περιοχές γύρω από τα Στύρα, όπως στις θέσεις Λιμικό (διαστάσεις: 7,65 x 6,25 μ.), Ίλκιζες (Δρακόσπιτο Α: 11,40 x 5,70 μ., Δρακόσπιτο Β: 6,20 x 5,80 μ.), Κούρθεα (Δρακόσπιτο Α: 5,95 x 5,85 μ., Δρακόσπιτο Β: 4,60 x 4,60 μ.), Αμινού, αλλά και χαμηλότερα στο Νημποριό (Πύργος Νημποριού: 7,40 x 6,50 μ.), και στη θέση Βίγκλια στη Λεύκα Νέων Στύρων και αλλού. Το κτίριο στο Νημποριό αποτελεί έναν τυπικό πύργο ελληνιστικών χρόνων και συσχετίζεται με τα παρακείμενα αρχαία λατομεία. Δύο Δρακόσπιτα έχουν εντοπισθεί στην κεντρική Εύβοια, στο όρος Δίρφη και κοντά στο Βατώντα.

Κοινά χαρακτηριστικά των Δρακόσπιτων αποτελούν η απόκρημνη και εποπτική θέση, στην οποία έχουν κατασκευασθεί, οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες της μεγαλιθικής τοιχοποιίας και της εισόδου τους και κυρίως ο τρόπος στέγασης τους, κατά το εκφορικό σύστημα: μεγάλες βαριές πλάκες σχιστόλιθου συγκλίνουν σε στρώσεις από δύο αντικρινούς τοίχους. Η κάθε στρώση πλακών εξέχει λίγο περισσότερο από την αμέσως κατώτερη της, έτσι ώστε να επιτευχθεί η δημιουργία μίας πυραμιδωτής στέγης. Οι τοίχοι των Δρακόσπιτων είναι κατασκευασμένοι κατά μεγάλο μέρος κατά το ψευδοϊσόδομο ορθογώνιο ή τραπεζιόσχημο σύστημα, αλλά σε άλλα έχει χρησιμοποιηθεί και αργολιθοδομή. Άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία που απαντώνται στα περισσότερα από αυτά τα κτίσματα είναι οι μονολιθικές παραστάδες της εισόδου και το μονολιθικό ανώφλι με το κουφιστικό χώρο πάνω από αυτό, οι κόγχες και τα λίθινα ράφια που διασώζονται στο εσωτερικό ορισμένων ως προεξοχή ενός τοίχου. Τέλος, το Δρακόσπιτο της Όχης διασώζει ανοίγματα παραθύρων. Οι διαστάσεις των δρακόσπιτων κυμαίνονται περίπου από 5 ως 13 μ.

Έχει διατυπωθεί πλήθος θεωριών για τη χρήση, το σκοπό, την κατασκευή και τη χρονολόγηση των Δρακόσπιτων. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι ειδικά το Δρακόσπιτο της Όχης έχει θεωρηθεί αρχαίο ιερό αφιερωμένο στη λατρεία του Δία και της Ήρας, φρυκτωρία, φυλάκιο, καταφύγιο λατόμων και κατοικία ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος που φρουρούσε τα λατομεία και έχει χρονολογηθεί από τον 6ο έως τον 2ο – 1ο αιώνα π.Χ. Ακόμη, το Δρακόσπιτο της Όχης, όπως και το συγκρότημα Πάλλη – Λάκκα στα Στύρα έχουν θεωρηθεί αποθήκες και ιερά που κατασκευάστηκαν από Κάρες σκλάβους που εργάζονταν στα λατομεία του καρύστιου λίθου κατά την ύστερη ελληνιστική και πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο.

Κατά την ανασκαφή του καθηγητή Ν. Μουτσόπουλου στο Δρακόσπιτο της Όχης, μεταξύ άλλων, βρέθηκε πλήθος μελαμβαφών μονωτών κυπέλλων, σε επίπεδο κάτω από το δάπεδο του κτιρίου. Τα κύπελλα εντοπίσθηκαν συσσωρευμένα και αναποδογυρισμένα. Ορισμένα ευρήματα από την ανασκαφή του Ν. Μουτσόπουλου στο χώρο του επιβλητικού Δρακόσπιτου της Όχης είναι αρχαϊκά, ενώ άλλα είναι ρωμαϊκά, πράγμα που δείχνει τη μεγάλη διάρκεια χρήσης της θέσης αυτής.

Πλούσιο λαογραφικό στοιχείο για τα Δρακόσπιτα, αποθησαυρισμένο από το Ν. Πολίτη, αποτελούν οι τοπικοί θρύλοι για το Δράκο που κατοικούσε στο Δρακόσπιτο της Όχης και αποτελούσε φόβητρο για την περιοχή.

Πηγή: odysseus.culture.gr

Πιστεύουν ότι βρήκαν τη Χαμένη Ατλαντίδα

 Αμερικανοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι εντόπισαν τη θέση της χαμένης πόλης Ατλαντίδα, την οποία είχε καταπιεί τσουνάμι, πριν από χιλιάδες χρόνια. Αν όντως τα ευρήματα είναι η Ατλαντίδα τότε ο Πλάτωνας είχε δίκιο.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η Ατλαντίδα για την οποία έχει κάνει αναφορά ο Πλάτωνας, ήταν τελικά εκεί που σήμερα βρίσκεται ο μεγαλύτερος βαλτότοπος της Ευρώπης, στη νότια Ισπανία.“Αυτή είναι η δύναμη των τσουνάμι” δήλωσε ο αρχαιολόγος Ρ. Φρόιντ στο Reuters. “Παρόλο που είναι δύσκολο να το συλλάβουμε το κύμα αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι και 60 μίλια μέσα στη στεριά. Αυτό έγινε και εδώ” αναφέρει ο ερευνητής του πανεπιστημίου του Χάρτφονρτ, ο οποίος με την ομάδα του ψάχνει εδώ και χρόνια την πραγματική θέση της Ατλαντίδας.

Για τις έρευνες, η ομάδα χρησιμοποίησε δορυφορικές φωτογραφίες που θεωρούν ότι μπορεί να δείχνουν την βυθισμένη πόλη και την εντοπίζουν βόρεια του Κάδιθ στην Ισπανία. Συγκεκριμένα ισχυρίζονται ότι η Ατλαντίδα βρίσκεται θαμμένη στον πυθμένα του βάλτου της Δόνα Άνα. Για την εξερεύνηση της περιοχής, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ραντάρ, ψηφιακούς χάρτες και υποβρύχιο εξοπλισμό. Ο Φροιντ έχει βρει επίσης στην περιοχή πόλεις - “μνημεία”, δηλαδή πόλεις που θεωρεί ότι πρόσφυγες από την Ατλαντίδα έχτισαν σε ανάμνηση της κατεστραμμένης πατρίδας τους. Σημειώνεται ότι ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας έγραψε για την Ατλαντίδα πριν από 2.600 χρόνια. Την περιέγραψε ως ένα νησί μπροστά πριν τις “Στήλες του Ηρακλέους”, το όνομα με το οποίο ήταν γνωστά τα Στενά του Γιβραλτάρ στον αρχαίο κόσμο.Ο “μύθος της Ατλαντίδας” είναι μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες που έχουν απασχολήσει την επιστήμη της αρχαιολογίας. Η μόνη αναφορά για την πόλη μας δίνεται από τον Πλάτωνα ο οποίος αναφέρει ότι η πόλη “σε μία μόνο ημέρα και νύχτα... εξαφανίστηκε μέσα στα βάθη της θάλασσας”. Ο Πλάτωνας είχε πει επίσης ότι η Ατλαντίδα βρίσκεται απέναντι από την πόλη της "Γκαντάρα", το αρχαίο όνομα του σημερινού Κάδιθ. Τα ευρήματα της έρευνας θα παρουσιαστούν στο National Geographic Channel στην εκπομπή “Αναζητώντας την Ατλαντίδα”.Το ντοκιμαντέρ “ταξιδεύει” στην Τουρκία καθώς επίσης και σε Κρήτη και Σαντορίνη πριν καταλήξει στη νότια Ισπανία, πέρα από το Γιβραλτάρ. Εδώ έχουμε εικόνα από υποβρύχιες έρευνες που μας δείχνουν σχηματισμούς φτιαγμένους από ανθρώπινο χέρι, που χρονολογούνται στον Αιώνα του Χαλκού.Εκεί, στο Δέλτα του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, οι επιστήμονες μας δείχνουν τα απομεινάρια μίας πόλης κτισμένης σε βαθμίδες.Το πιο συναρπαστικό σημείο του ντοκιμαντέρ είναι όταν η κάμερα δείχνει το πιο ενδιαφέρον εύρημα που έχει να κάνει με την Ατλαντίδα: Πάνω σε πέτρα είναι χαραγμένη η μορφή ενός πολεμιστή που “φυλάει” την είσοδο της πόλης.

Πηγή: Έρρωσο

Η Ρωμαϊκή Δωδεκάεδρος

Ήταν παιχνίδι; Η μήπως ήταν ένα μαγικό αντικείμενο; Ηταν όργανο θεραπείας ή.... βασανιστηρίων; Η «Ρωμαϊκή δωδεκάεδρος», όπως ονομάζεται από τους αρχαιολόγους αυτό το αντικείμενο, λόγω των δώδεκα πλευρών του, παραμένει ένα μυστήριο παρά τις προσπάθειες για την ερμηνεία του. 

Κατασκευασμένα από χαλκό ή πέτρα και με μέγεθος που κυμαίνεται από 4 έως 11 εκατοστά αυτά τα αντικείμενα φέρνουν τους αρχαιολόγους σε αμηχανία τέτοια, ώστε να μην διακινδυνεύουν καμία απάντηση. Αντίθετα οι αναγνώστες του «Fox News», που τους ζητήθηκε να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις ήταν πιο ευφάνταστοι:

Μία ρωμαϊκή, πρωτόγονη χειροβομβίδα, απάντησε ένας. 

Μία καμπάνα, είπε ένας άλλος. Κάτι πολύ απλό: ένα πρες παπιέ, αντιπρότεινε ένας ακόμη αναγνώστης. Η απλώς ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Η ένα αλιευτικό βάρος. Και περνώντας σε θέματα... ιατρικής κάποιος είπε, ότι χρησιμοποιούνταν για ιατρικούς σκοπούς: το θέρμαιναν και εν συνεχεία το τοποθετούσουν απλώς ή έκαναν μαλάξεις με αυτό σε περιοχές πόνου. 

Υπάρχουν τέλος άνθρωποι που πιστεύουν, ότι οι Ρωμαίοι «φύτεψαν» επίτηδες αυτά τα αντικείμενα, ακριβώς για να βρουν οι επόμενες γενιές και να αναρωτιούνται. Τι πιστεύουν όμως οι ειδικοί;

«Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να ήταν», απαντά ο Σεμπάστιαν Χιθ, βοηθός καθηγητής στο Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Αρχαίου Κόσμου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Για να απορρίψει όλες τις προτάσεις ερμηνείας του Δωδεκάεδρου, αφού όπως λέει ούτε με αρχαίο καμπανάκι μοιάζει, γιατί έχουν βρεθεί τέτοια και ξέρουμε πώς ήταν, ούτε με αλιευτικά βάρη, που επίσης έχουν διασωθεί πολλά, ούτε με παιχνίδια (για τους ίδιους λόγους) ενώ είναι απίθανο να ήταν απλά διακοσμητικά. 

Γιατί «Η περίπλοκη κατασκευή του, το γεγονός ότι κάποιος ασχολήθηκε πολύ για να το εφεύρει και να το κατασκευάσει και μάλιστα με το χέρι δείχνει, ότι είχε ιδιαίτερη σημασία», όπως είπε.

Η συζήτηση ωστόσο μπορεί να συνεχιστεί. «Όλα αυτά είναι καλές ιδέες, αλλά καμία δεν δίνει εύλογη εξήγηση. Οι αρχαιολόγοι όμως δέχονται ευπρόσδεκτα τις προτάσεις των ανθρώπων και είναι σπουδαίο που ασχολούνται με αυτό», δήλωσε ο Χιθ.

Πηγή: Το Βήμα

Το Νησί του Πάσχα

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500, όταν καταφθάνουν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκάσας ή Μανγκαρέβα της Γαλλικής Πολυνησίας Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εδώ από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής.

Οι ιστορικές γνώσεις για τους επόμενους αιώνες είναι ανύπαρκτες, έως τον 18ο αιώνα τουλάχιστον. Το 1722 ο ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν το ονόμασε έτσι, εξαιτίας του ότι έφθασε στο νησί την ημέρα του Πάσχα. Οι διασωθείσες μαρτυρίες μιλούν για ένα νησί ερημωμένο. Το 1770 κατέφθασε στο νησί ο ισπανός εξερευνητής Ντον Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος διεκδίκησε τα εδάφη του για την Ισπανία, αν και ανεπισήμως. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1774, πέρασαν από το νησί ο βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ και ο γάλλος Ναύαρχος Μπουγκανβίλ

Στην αυγή του 19ου αιώνα, περί το 1800 μαρτυρείται πως φαλαινοθήρες εισήγαγαν ασθένειες στους γηγενείς κατοίκους, ενώ το 1805 αμερικανικό πλοίο απήγαγε 22 νησιώτες. Το 1860 περουβιανοί δουλέμποροι απήγαγαν 1.407 νησιώτες, περίπου το 1/3 του πληθυσμού όπως εκτιμάται, για να εργαστούν στα ορυχεία του Περού. Η επίσημη κυβέρνηση του Περού έστειλε πίσω περί τους 100 αιχμαλώτους, από τους οποίους επέζησαν μόνον 10, εισάγοντας ταυτόχρονα την ευλογιά στο νησί. Το 1866 γάλλοι ιεραπόστολοι κατασκευάζουν στο νησί νοσοκομεία και ιεραποστολές, κάτι που θα ελκύσει χαρακτήρες όπως ο Ζαν Μπατίστ Ντιτρού-Ντι Μπορνιέ, που ορίζει εαυτόν κυβερνήτη του νησιού. Οι γάλλοι ιεραπόστολοι αποχωρούν το 1871. Μαζί τους αποχωρούν 200 γηγενείς για την Ταϊτή και 150 για το Γκαμπιέ. Ο Ντι Μπρονιέ δολοφονείται λίγα χρόνια αργότερα από τους 150 εναπομείναντες γηγενείς, όταν επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε φάρμα για πρόβατα. Ο 19ος αιώνας κλείνει με την αποβίβαση στο νησί του χιλιανού καπετάνιου Πολίκαρπο Χουρτάντο κατά το 1888, που διεκδικεί το νησί επισήμως για τη Χιλή.

Στον 20ο αιώνα χαρακτηρίζονται ως σημαντικές δύο εξεγέρσεις, αυτή του 1914 και η εξέγερση του 1964 μισό αιώνα μετά. Στην πρώτη οι λιμοκτονούντες γηγενείς εξεγείρονται και ζητούν να φύγουν για την Ταϊτή. Η εξέγερση δεν επιτυγχάνει. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 καταφθάνει στο νησί ο ελβετός εθνολόγος Αλφρέ Μετρό για να μελετήσει τους τοπικούς μύθους και τον κοινωνικό ιστό, γεγονός που είχε ως εποτέλεσμα το έργο του για την Εθνολογία της Νήσου του Πάσχα (L’Île de Pâques, 1935) σε έκδοση του Bishop Museum Press. Το 1952 το Χιλιανό Ναυτικό κάνει την εμφάνισή του στο νησί προκειμένου να κρατήσει σε ύφεση οποιεσδήποτε τάσεις εξέγερσης. Το 1955 με την αποστολή του νορβηγού καθηγητή Τορ Χάιερνταλ γίνεται μια δεύτερη προσπάθεια μελέτης του νησιού. Μία δεκαετία αργότερα ακολουθεί δεύτερη εξέγερση που έχει ως αποτέλεσμα τη διενέργεια εκλογών. Τις εκλογές κέρδισε ο γηγενής Ράπου 1964, δίνοντας τέλος στην καταπίεση. Το νησί συνδέθηκε αεροπορικά και εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο χάρη σε αμερικανικό αεροδρόμιο και διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό.

Υποστηρίζεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν Πολυνήσιοι και έφτασαν σε αυτό με σχεδίες τον 5ο αι. Η γλώσσα Ράπα Νούι είναι μία από τις εκτιμώμενες 1.000-1.200 Αυστρονησιακές γλώσσες, ανάλογα τα κριτήρια διαφοροποίησης μεταξύ γλώσσας και διαλέκτου. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός του νησιού προέρχεται από μια πολυνησιακή υποομάδα νήσων της ομάδας Marquesas (märkā`säs). Το αρχικό λεξιλόγιο της Ράπα Νούι γλώσσας έχει χαθεί εκτός από μερικές μεικτές πολυνησιακές ή μη λέξεις που καταγράφηκαν πριν την εισαγωγή της ταϊτινής διαλέκτου από ιεραπόστολους στον αποδεκατισμένο πληθυσμό του 1864. Σήμερα γενικώς μιλούνται τα Ισπανικά

Το νησί παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, εξαιτίας της ύπαρξης των μνημειακών διαστάσεων λαξευμένων μορφών, των ταφικών της μνημείων, κτηρίων και μνημείων που αποδίδονται σε γηγενείς αρχαιότερων εποχών. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν τα γιγάντια λίθινα αγάλματα ή μοάι, ύψους και 10m, πολλά από τα οποία είναι ημιτελή. Τα αρχαιότερα αγάλματα χρονολογούνται στον 8ο αι. Το 1995 η UNESCO χαρακτήρισε την περιοχή (Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι) ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τεοτιχουακάν

Μια σήραγγα 120 μέτρων γεμάτη σύμβολα που οδηγούσε στους ταφικούς θαλάμους και αποτελούσε “αναπαράσταση του κάτω κόσμου” ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στην αρχαία πόλη Τεοτιχουακάν χάρη σε συσκευή ραντάρ.

Χρειάστηκαν ιδιαίτερα αναπτυγμένη τεχνολογία και σχεδόν δύο χιλιετίες για να αποκαλυφθεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της αρχαίας Αμερικής. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην αρχαία πόλη του Μεξικού Τεοτιχουακάν “μια αναπαράσταση του κάτω κόσμου” χάρη σε συσκευή ραντάρ: μια σήραγγα 120 μέτρων γεμάτη σύμβολα που οδηγούσε στους ταφικούς θαλάμους και η οποία παρέμενε κρυμμένη επί περίπου 1.800 χρόνια.

Οι ερευνητές προχώρησαν μόλις στα πρώτα επτά μέτρα του τούνελ, αλλά το ραντάρ αποκάλυψε ότι έχει μήκος 120 μέτρων. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι είναι ένα πέρασμα που οδηγεί σε τρία δωμάτια και πιθανότατα θα βοηθήσει στη εξήγηση των πεποιθήσεων του αρχαίου μεξικανικού πολιτισμού. Η σήραγγα, που βρίσκεται 13 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, ανακαλύφθηκε τυχαία για πρώτη φορά το 2003, όταν βαριά βροχή άνοιξε μια μικρή τρύπα στο έδαφος. Εως τώρα δεν έχει ανακαλυφθεί κανένας τάφος μονάρχη κοντά στην πόλη του Μεξικού, αλλά αυτό πιστεύουν ότι θα αλλάξει.

“Στο τέλος της σήραγγας υπάρχουν διάφοροι θάλαμοι όπου είναι δυνατόν να διατηρούνται τα λείψανα των ηγεμόνων του Μεσοαμερικανικού Πολιτισμού” πιστεύει ο Σέρτζιο Γκόμεζ Τζάβεζ, αρχαιολόγος του Εθνικού Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Μεξικού. “Εάν επιβεβαιωθεί, θα είναι μία από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 21ου αιώνα σε παγκόσμια κλίμακα”.

“Γνωρίζουμε ότι το Τεοτιχουακάν ήταν χτισμένο σαν αντίγραφο αυτού που θεωρούσαν ως κόσμο, ως σύμπαν” επισημαίνει ο αρχαιολόγος. “Ετσι, φανταζόμαστε τη σήραγγα ως αναπαράσταση του κάτω κόσμου”. Το Τεοτιχουακάν, με τις τεράστιες πυραμίδες του Ηλιου και της Σελήνης, είναι κατασκευασμένο ως ένας λαβύρινθος παλατιών, ναών, οικισμών, εργαστηρίων, αγορών και λεωφόρων. Πιστεύεται πως η πόλη χτίστηκε γύρω στο 100 π.Χ. και υπήρχε έως τον 8ο αιώνα.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, πρόκειται για το κέντρο με τη μεγαλύτερη επιρροή της προϊσπανικής Βόρειας Αμερικής, με πληθυσμό 200.000 ατόμων στην ακμή του. Μόνο το 5% του Τεοτιχουακάν έχει ανασκαφεί παρότι έχουν περάσει περισσότερα από 100 χρόνια ερευνών.

Προτού μπουν οι ερευνητές στη σήραγγα, τον περασμένο Νοέμβριο, ένα μικρό τηλεκατευθυνόμενο ρομπότ με ενσωματωμένη κάμερα -το πρώτο που εξερευνά τις αρχαιότητες του Μεξικού- ερεύνησε τη σήραγγα, μπαίνοντας μέσα από μια μικρή οπή, ενώ παράλληλα έγινε χρήση θερμικών απεικονίσεων, σαν αυτές που πριν από λίγες ημέρες έφεραν στο φως 17 κρυμμένες πυραμίδες, 3.000 οικισμούς και 1.000 ταφικές τοποθεσίες κάτω από την επιφάνεια της γης της Αιγύπτου.

Τώρα στην περιοχή εργάζονται περίπου 300 άνθρωποι, που κατεβαίνουν από τρεις σκάλες στα βάθη του τούνελ και οι οποίοι έχουν καταλήξει ότι κάποια στιγμή, γύρω στο 200 με 300 μ.Χ., έγινε σκόπιμη προσπάθεια να μπλοκαριστεί η είσοδος, καθώς τοποθετήθηκαν εκεί πέτρες και θραύσματα που προέρχονταν από έναν κατεστραμμένο ναό.

Πηγή: Έθνος